Meerkind, onze nieuwe familievoorstelling

Het programma Meerkind is een familievoorstelling, die al in seizoen 2025/2026 door het land reisde. Op muziek van Grieg’s Peer Gynt vertelt de voorstelling het verhaal van een opgroeiend meisje (een vrouwelijke ‘Peer’ dit keer dus) genaamd Jule, dat met vallen en opstaan leert om haar eigen weg te gaan.

Ze leert onderweg dat ‘meer’ niet ‘beter’ is, en dat ‘klein’ ook heel ‘fijn’ kan zijn. De bekende actrice Julia van der Vlugt speelt de hoofdrol, en theatermaker Lotte van Dijck schrijft en regisseert de hele voorstelling, inclusief de lichtvoetige theatrale bijdrages van de leden van het Hexagon Ensemble. Door muziek, taal en toneel intensief met elkaar te vervlechten ontstaat er een vorm van kleinschalig muziektheater dat dichtbij een divers publiek komt.

Lotte zegt hierover: ‘Dit verhaal is voor iedereen die opgroeit. Onze ogenschijnlijk eenvoudige voorstelling past op alle concertpodia, maar ook in een kerk of in een bos én is voor alle leeftijden. Haar betoverende werking ligt niet in spektakel, maar in de poëzie die onstaat vanuit de samensmelting van disciplines. Actrice Julia van der Vlugt beweegt als actrice en vertelster tussen het publiek, maar zingt ook. En met zulke fantastische muziek heb je sowieso maar weinig nodig om het tot de verbeelding te laten spreken.’

Wat en waarom
Tot nu toe was Peer Gynt een klassiek verhaal verteld vanuit een mannelijk perspectief dat aanvoelde als een jongensboek. Maar het Hexagon ensemble kan niet wachten om hier een vrouwelijke draai aan te geven. Peer Gynt wordt een avontuurlijk meisje, Jule, dat opgroeit en ontgroeit, en met vallen en opstaan haar eigen weg kiest en durft te gaan, de horizon tegemoet. Om er uiteindelijk achter te komen dat meer van iets niet betekent dat het beter is. Dat klein heel fijn kan zijn. En dat je soms ver weg moet gaan om écht thuis te kunnen komen. Daarover wil het Hexagon ensemble graag een voorstelling maken samen met actrice Julia van der Vlugt, geschreven en geregisseerd door Lotte van Dijck.

We kiezen voor een vorm die het midden houdt tussen muziektheater en een muzikaal concert. De muziek is weliswaar dragend, maar spel/tekst en muziek tillen elkaar beurtelings op en vloeien samen. De musici zijn geen acteurs, maar nemen je wel mee in het verhaal doordat ze niet alleen musicus zijn maar ook kunnen veranderen in een personage. Julia vertelt het verhaal, en beweegt als actrice en vertelster tussen de musici en het publiek, maar zingt ook en spreekt dus deels dezelfde taal: Die van de muziek. De enscenering is eenvoudig, omdat we graag op uiteenlopende plekken willen kunnen spelen: Zowel in een bos of kerk als in een concertzaal of theater. Dichtbij een divers publiek. Maar ook omdat we geloven dat je maar weinig nodig hebt om een verhaal tot leven te brengen wanneer de muziek zo sterk tot de verbeelding spreekt als deze muziek, geflankeerd door het spel van Julia.

Het verhaal
Het meisje Jule groeit op in een klein dorpje aan de rand van een meer, waar ze woont met haar moeder Åse. Iedereen in het dorp is trots op het meer. Maar Jule vindt het maar een saaie plas water. Veel te klein voor iemand als zij.
Op een dag hoort Jule over de horizon. Die begint aan haar te trekken en laat haar niet meer los. Er bestaat dus een zee waarin je de zon kunt zien verdwijnen!
Jule besluit het dorp te verlaten en op zoek te gaan naar de zee, met de eindeloze einder. Dat doet ze stiekem, zonder dat haar moeder het weet. Ze vindt zichzelf oud en wijs genoeg, ze is immers al acht.

Onderweg komt ze wonderlijke personages tegen, vertolkt door de musici, die haar steeds proberen te verleiden om ergens te blijven. Maar Jule is vastbesloten de horizon te vinden en maakt zich keer op keer los.
Tot ze tenslotte bij de zee komt, en ontdekt dat je in de zeespiegel helemaal jezelf niet kunt zien, zoals ze verwacht had en zoals ze gewend was van het vertrouwde meer. Ze ziet alleen maar grijze wolken en rimpelingen die ervoor zorgen dat ze een oud vrouwtje lijkt in plaats van het meisje dat ze is. Het meer weerspiegelde haar altijd kalm en rustig. En de zon aan de horizon is zó ver weg dat de stralen haar nauwelijks verwarmen. Ze krijgt het pas warm wanneer ze terugdenkt aan haar moeder, die zo heerlijk stevig haar armen om haar dochter heen kan slaan. Jule verlangt naar huis, naar haar moeder, en naar het meer dat zoveel meer is dan de zee omdat je jezelf erin kunt zien, precies zoals je bent. Ze besluit terug te keren naar huis. Daar wacht haar ongeruste moeder. Maar het feit dat haar dochter iets heeft durven doen wat ze zelf haar hele leven niet durfde, maakt haar trots groter dan haar boosheid.
De volgende keer dat ze naar de horizon reizen, besluiten ze, gaan ze samen.

Gijs Philip van Schaik – arrangementen
Bekijk hier de biografie van Gijs Philip

Dit programma werd mede mogelijk gemaakt door een bijdrage van Stichting Herason, Stichting Janivo en de Gravin van Bylandt Stichting