algemeen

programma

schrijvers

foto's/ printversie

Het Achilles sextet van Hans Kox

Het Achilles Sextet van Hans Kox is gebaseerd op een deel van het laatste hoofdstuk uit de Ilias van Homerus. Beschermd door een door de god Hephaestus gesmede wapenrusting, doodde Achilles zijn tegenstander Hector. Vervolgens bond hij diens lijk achter zijn strijdwagen en sleurde het rondom Trojes muren. Koning Priamus van Troje, de vader van Hector, smeekt Achilles om het lijk van van zijn zoon en weet hem te bewegen dit vrij te geven voor een passende begrafenis.

Het eerste deel van dit werk, The Night-Meeting, heeft de smeekbede van koning Priamus als thema. Priamus komt bij Achilles smeken om het lichaam zijn zoon. Een indrukwekkende klaagzang van een oude man die zich nog slechts schuifelend kan voortbewegen.

Het tweede deel, Those man-murdering hands, gaat over de strijd tussen Hector en Achilles maar verbeeldt ook het moorden en de oorlog in het algemeen.

In het derde deel, Supper, gebruiken Achilles en Priamus de maaltijd. In dit meest luchtige deel is er sprake van een soort verzoening tussen deze twee heren. Toch krijgt Achilles tijdens de maaltijd een driftaanval en dreigt hij Priamus te doden. Het zijn de goden die hem hiervan weten te weerhouden.

Deel vier is getiteld Doom. In dit deel bespreken de heren hun onvermijdelijk lot. Ook zij zullen sneuvelen. Priamus zal worden gedood door de zoon van Achilles terwijl Achilles op zijn beurt zal sneuvelen omdat hij door Paris in zijn spreekwoordelijke hiel wordt geschoten. Doom is een deel vol dreiging en noodlotsklanken.

Deel vijf, getiteld The Truth of Life, verklankt de onafwendbare dreiging van het noodlot en de getrouwheid aan het leven èn de dood.

De Six Épigraphes Antiques van Claude Debussy

De Six Épigraphes antiques van Claude Debussy zijn gebaseerd op (proza) gedichten van Pierre Louÿs; de Chansons de Bilitis. Louÿs had het zo voorgesteld alsof hij deze gedichten had vertaald uit het klassieke Grieks. De gedichten hebben een sensuele, erotische inhoud.

Drie van deze gedichten zijn eerder al door Debussy op muziek gezet onder de naam Chansons de Bilitis, maar de Six Épigraphes antiques (Zes antieke tekeningen) waren bedoeld voor een huisconcert. Daar zouden zes gedichten van Pierre Louÿs worden voorgedragen, vergezeld van een reeks tableaux vivants op muziek van Debussy, waarbij de dansers en danseressen naakt of gekleed in doorzichtige gewaden zouden zijn. Er werd (in 1914) nogal geprotesteerd tegen deze uitvoering, maar de opvoering ging door. Er kwamen gunstige reacties op: de muziek bij de voorstelling werd beschreven als "gracieus" en "ingenieus archaïsch".

De Zes antieke tekeningen hebben de volgende onderwerpen:
Pour invoquer Pan, dieu du vent d'été (= Om Pan, de god van de zomerwind op te roepen)
Pour un tombeau sans nom (= Voor een graf zonder naam)
Pour que la nuit sois propice (= Opdat de nacht genadig, gunstig is)
Pour la danseuse aux crotales (= Voor de danseres met de ratelslangen)
Pour l'égyptienne (= Voor de Egyptische)
Pour remercier la pluie au matin (= Om 's ochtends de regen te bedanken)

Elk van deze delen is gebaseerd op een gedicht van Pierre Louÿs.

Opdrachtwerk Bekentenis van Hans Eijsackers, naar het gelijknamige verhaal van Belcampo

Hans Eijsackers heeft, speciaal voor dit programma, opdracht gekregen een werk te componeren dat is gebaseerd op het verhaal Bekentenis van Belcampo:
Een man stapt in de trein en denkt zichzelf te zien zitten; iemand die in uiterlijk, gebaren en manier van praten exact zijn dubbelganger is, alleen blijken hun levensstijlen mijlenver uit elkaar te liggen. De één een vrijgezelle flierefluiter, de ander een ambtenaar met een prachtige vrouw en schatten van kinderen. Jaloers op elkaars bestaan besluiten ze van leven te wisselen en elkaar een jaar later op dezelfde plek weer te ontmoeten. Uiteindelijk vinden ze een voor iedereen uiterst bevredigende manier om hun verblijf op aarde in te richten...

Dit absurde gegeven, gecombineerd met de humor waarmee Belcampo vertelt, biedt Henk van Ulsen ruim gelegenheid om in zijn eentje meerdere persoonlijkheden uit te beelden, terwijl de situaties zowel realistisch als abstract muzikaal vorm krijgen, gebruikmakend van alle (on)mogelijkheden die het instrumentarium van het Hexagon Ensemble in huis heeft. De spreekstem staat hierbij niet op apart als verteller, maar de veelzijdige Henk van Ulsen is als ensemblelid opgenomen in het muzikale geheel.