Het min of meer ondefinieerbare timbre van de blaasinstrumenten en hun steeds wisselende kleurenpracht fascineerde Francis Poulenc zijn leven lang. Het in 1926 geschreven Trio voor hobo, fagot en piano is daar een prachtig voorbeeld van. Het werk is onder andere gebaseerd op thema's van Haydn en Saint-Saëns en het langzame middendeel doet Mozartiaans aan. Het prachtige Sextuor behoort tot de absolute hoogtepunten uit de kamermuziekliteratuur.

Ludwig van Beethoven componeerde het prille Trio in G op zestienjarige leeftijd in opdracht van de familie Von Westerholt-Gysenberg. Het stuk dankt zijn curieuze bezetting dankt aan de opdrachtgever; graaf Von Westerholt-Gysenberg zelf speelde fagot, zijn zoon fluit en zijn dochter Maria-Anna had pianoles van de jonge Beethoven. Het openingsdeel bestaat uit een breed opgezet, afwisselend en levendig discours van de drie instrumenten. In het tweede deel, met prachtige cantilenen gebracht in fluit en fagot, komen de lyrische kwaliteiten van Beethovens vroege werk goed naar voren. Het slotdeel bestaat uit een reeks variaties.

In het effect van zijn composities, een mengeling van gallische luchthartigheid en onverwacht ingekeerde momenten, lijkt Jean Françaix dicht in de buurt te komen van Mozart. Flitsend, virtuoos en hier en daar een tikkeltje uitdagend geschreven is het quasi-pastorale l'Heure du Berger (1944), waarin de componist het vrouwelijke deel van la douce France (jong, rijp, oud) een bijna onbarmhartige spiegel voorhoudt.